Van Gils Blogs

Zo zit je 5 weken in Canada met 35+ graden C, zo zit je 3 weken in Nederland met vooral veel regen. Ongelooflijk wat een weer we de afgelopen tijd hebben gehad. Op zich natuurlijk niet erg, een deel van de tijd moet ik toch werken, maar wel vervelend als je eens een dagje uit plant.

We hebben een paar leuke dingen gedaan tot nu toe met het gezin (fotos komen, zoals altijd, op picasa). Het eerste uitstapje was naar NEMO in Amsterdam. Nou ben ik niet zo’n fan van 020, maar NEMO hebben ze goed voor elkaar. Erg leuk, m.n. voor Koen. Stijn was er met een half uurtje wel klaar mee … dus Eva heeft helaas een deel van de tijd met hem op het dak gezeten (letterlijk). De rondvaart daarna was in elk geval voor iedereen leuk.

De week erna zijn we naar de Beeksebergen geweest met “oma Toos”. Het leek er op dat het feest in het water zou vallen, maar op een kelin beetje miezer na hebben we het de hele dag droog gehouden. Beetje bewolking zorgde er voor dat het eigenlijk perfect weer was voor de dierentuin. Prachtig park, overigens, en de roofvogelshow is erg spectaculair. Naderhand nog lekker gegeten in Postel om het feest compleet te maken.

Voor morgen staat een uitstapje naar Julianatoren in Apeldoorn op het programma. De weersverwachtingen zijn redelijk Gezellig nog even weg met z’n allen voor ik weer naar Canada ga!

Nog een week te gaan! Klinkt dramatischer dan het is, heb het hier prima naar mijn zin maar mis de familie natuurlijk wel. Volgend weekeinde vlieg ik al weer naar huis, en tot die tijd vermaak ik me vast prima.

Deze week realiseerde ik me dat Canada tientallen keren de omvang van Nederland is, met maar ongevere 2 a 3 keer dezelfde populatie. Zo’n 90% van de be volking leeft in een straal van 150km van de grens met de VS. Waanzinnig, maar je merkt het goed als je een stukje gaat rijden. Dat hebben we dan ook gedaan na een weekje hard werken (daarover volgende week meer)

Het plan was simpel: zaterdag gaan we (collega Sven, ikzelf, en een dame die we vorig jaar bij Rogers hebben ontmoet) hiken op de Bruce trail. Vorige week had ik al een stukje Bruce trail gezien toen ik bij Mono ging wandelen. Er zit trouwens een mooie vereniging achter die trail die meer pecunia verdienen dan ze nu krijgen, maar dat is een ander verhaal.

Helaas bleek op vrijdag dat de dame door ziekte niet mee zou kunnen. Dat weerhoudt ons er natuurlijk niet van om toch met zijn tweetjes de 120km naar het noorden af te leggen en te gaan wandelen.

Side note: de weg naar het noorden was simpel: in Brampton rijd je naar Airport road die naar het noorden gaat. Die volg je vervolgens gewoon 120km. Bizar! Ze hebben heir trouwens ook de langste weg ter wereld; yonge street is bijna 2000km lang!

Ons navigatiesysteem kon ons redelijk eenvoudig naar pretty river valley park brengen. Onderweg nog even een bagel gegeten en lekker doorgereden. In plaats van de verwachte parkeerplaats vonden we echter…. niets. In tegenstelling tot Mono Cliffs moest je hier zelf de entree naar de trail vinden en dan maar ergens parkeren. Dat was nog wel te doen nadat we wat rond hadden gevraagd bij wat wandelaars en fietsers.

De toch zelf was meer dan mooi. Een van de foto’s online geeft een aardige indruk van het vlakke gedeelte. Er waren ook veel bosen met ceder, rivertjes waar we over moesten, heuvels die beklommen moesten worden, maar ook een stevige “cave” waar we doorheen konden klauteren. Ik kon online geen mooie foto’s vinden maar met de telefoon-foto’s staan onder aan de posting.

Al met al was het een zware hike van zo’n 20km. Inspannend als het 30C is! Gelukkig had ‘k genoeg water bij me.

Zondag ochtend was er mail van de dame die de toch gemist had. Omdat ‘k nou toch aan het lopen was zijn we nog even naar Mono gereden om daar de paden af te wandelen die ik nog niet gehad had. Naderhand nog even lekker gegeten in down town Toronto, en nu voorbereiden voor nog een weekje workshops.

Volgende week zondag weer naar huis, zal lekker zijn om in mijn eigen bedje te liggen

Al weer een week die om is gevlogen. Het blijft verbazingwekkend hoe snel het allemaal gaat. In verschillende opzichten was het weer een prima week.

De projectweek was .. bijzonder. Ik was deze week alleen bij de klant omdat Sven naar Boston was (4th of July vieren). Het was de week van de eerste workshops en dus moest er een hoop gebeuren. Het was niet ideaal om alleen te zijn, maar het had ook voordelen. De eerste resultaten zijn veelbelovend en opdrachtgever is tevreden! Over opdrachtgever gesproken: degene die ons binnen heeft gehaald gaat vertrekken. We krijgen dus een nieuwe “sponsor”. Waarschijnlijk een goede bekende, dus zal het ons project niet al te veel beinvloeden.

Ook qua niet-werk ging het eigenlijk wel prima! Het is wat vervelend om een aantal avonden op rij alleen te moeten eten maar afgezien daarvan ging het wel goed. Heb het hardlopen weer opgepakt en voel me onmiddelijk een stuk beter. Ik had mezelf een livestrong shirt (“proud to wear the yellow”) beloofd en die heb ik maar vast gehaald. Erg prettig om nu 2 shirts te hebben, scheelt een hoop gedoe met uitspoelen en op de hotelkamer laten drogen!

De klap op de vuurpijl – en een van de mooiste dingen die ik hier tot nu toe heb gezien – was de hike van vandaag. Ik ben naar Mono Cliffs geweest. Prachtig park, prachtig weer. Een paar stukken van de trail zijn inmiddels afgesloten om kwetsbare vegitatie (300 jaar oude witte ceder) te beschermen. kan ik me wat bij voorstelen. Al met al heb ik wel zo’n beetje het hele park gezien, zo’n 12-15 km. Hoewel het een rustig park is kwam ik toch nog wel wat mensen tegen. Dieren die ik gezien heb: red robin, chipmunk, red squirrel en turkey vulture