Van Gils Blogs

(voor de lezers onder ons – titel van deze post is een verwijzing, naar welk boek?)

Ongelooflijk maar waar: twee weken Canada zitten er al weer bijna op. Nog een paar daagjes en dan vlieg ik al weer naar huis. Time flies when you are having fun. Nou ja, niet alleen fun. Het is soms stevig aanpoten!

Het werk vordert gestaag. We (BiZZ-team) liggen mooi op koers. Het team van de klant heeft duidelijk meer moeite met het halen van deadlines. Ondanks druk, en veelvuldige communicatie met opdrachtgever is daar maar lastig beweging in te krijgen. Blijkbaar liggen de prioriteiten anders! Het is voor ons dan ook zaak om binnen de renzen van die mogelijkheden zo goed mogelijk ons werk te doen. Gelukkig is er veel belangstelling voor wat we doen in diverse afdelingen om ons heen. Dat zou kunnen betekenen dat we nog eens terug kunnen/ mogen komen. We’ll see!

Om het werk heen hebben we in elk geval veel plezier. De vaste lezer van mijn twitter heeft vast al gezien dat we graag bij Canneli’s gaan eten. Niet heel goedkoop, maar 1 x per week moet dat maar kunnen. Daarnaast heb ik hier ook voor het eerst gekookt! Vorig weekeinde hebben we uitgebreid boodschappen gedaan en heb ik verse soep + roast + rode kool + geroosterde squash gemaakt voor Sven, Brenda, en Minaz. Het was een succes Volgende trip mag ik nog eens.

Daarnaast naturlijk ook weer veel gehiked, vooral langs de Bruce Trail. Hieronder wat foto’s van de hike van vandaag bij Hockley Valley (ongeveer 20km gelopen)

Time flies when you’re having fun! De tweede trip naar Canada zit er al weer op. De tijd in Canada is weer omgevlogen, voor ik het wist moest ik m’n koffers al weer inpakken. Teken dat ik het naar mijn zin heb gehad zullen we maar denken.

Het project verloopt prima; leuke uitdagingen op sociaal en technisch vlak. We liggen keurig op schema en er zitten nog een paar leuke puzzels aan te komen. Daar kan ik de komende weken mijn tanden mooi op stuk bijten.

De werkweek verloopt steeds langs vaste lijnen: vroeg op, broodjes smeren, naar kantoor, rond 1730/1800 naar buiten rollen en dan naar het restaurant om wat te eten. Om de dag ‘s avonds nog even hardlopen en dan heb je’t wel gehad. Veel tijd om ‘s avonds te lezen. Ben inmiddels een heel eindje in “Anna Karenina” van Tolstoy. Ook veel tijd om muziek te luisteren. CD’s blijken behoorlijk goedkoop. Ik heb o.a. Glenn Gould (goldberg variations uit ’55 en ’81), Casals (Bach) en Britten (War Requiem) gescoord. Met name Casals maakt indruk.

De laatste dag ben ‘k nog gaan hiken met collega Sven. Wederom naar “mono cliffs provincial park” gegaan. Voel me daar inmiddels knap thuis en heb eigenlijk zelfs het kaartje niet meer nodig. Daarna door naar down town Toronto (factoid – ik las in het boekje dat Glen Gould daar gewoond heeft, wist ik nog niet!) voor de avondmaaltijd aan het water. Prachtig weer, dus veel bootjes op Lake Ontario.

Uiteindelijk door naar YPP – Pearsson International Airport voor de vlucht naar Amsterdam. Ik had de vlucht die om 2300 vertrok. Blijkt een goede keuze te zijn geweest. Meteen na vertrek de ogen dicht gedaan en gaan pitten. Al met al nog een uurtje of 4 a 5 slaap gehad. Bij aankomst op AMS – Schiphol was het 1200 dus hoef ik ook niet de hele dag tegen jetlag te vechten. Bijkomstig mazzeltje: de “economy comfort” zone bleek op deze vlucht een business class stoel te zijn (met economy service). Van die service heb ik niets gemerkt want ik sliep toch ! Heerlijk zo’n stoel die helemaal achterover kan.

Enkele fotos van de laatste trip zijn op picasa te vinden

De afgelopen week is bijzonder druk geweest, waardoor ‘k nauwelijks aan “sociale mails” toe ben gekomen. Ik was alleen op het project wat de nodige drukte met zich mee bracht. Daarnaast flink bezig gweest met hardlopen en demo’s… houdt je van de straat!

Gelukkig waren er ook een hoop leuke dingen. Ik ben o.a. bij mijn favoriete Italiaan gweest (Canelli’s , Queen Street in Brampton). Fantastische tent met goed voedsel en leuke bedieding. Running joke met de eigenaar is dat we niet snappen waarom de Canadezen altijd maar klagen over de korte zomer, en vervolgens binnen gaan zitten als het zomer is! Duh! Bijkomend voordeel was wel dat ik mijn biertje rustig op de patio kon drinken en rustig een boek kon lezen terwijl ik at.

Zaterdag heb ik weer een stuk gelopen van de Bruce Trail, dit keer bij “Mount nemo” (foto’s op picasa!). Mooie omgeving, helaas met klimwerk dan ik had gehoopt. Ik zat op een bepaald punt wel zo hoog dat ik de vallei kon overzien, en mooi kon zien hoe de grote gieren rondvliegen op zoek naar wat eetbaars. Prachtig gezicht. Wel voorzichtig aan, want er staan geen hekjes bij de rand van de klif!

Voor de avond had ik een uitnodiging voor “rib ‘n blues fest”. Dat was ergens achteraf in een boeren schuur. Erg grappig, met geweldig voedsel. Ben er niet erg lang gebleven want ik was toch wel moe van de lange week en het was nog een eindje terug rijden.

Het plan was om op zondag nog een stuk te gaan hardlopen. Toen ik opstond voelde dat niet als het meest briljante plan. In plaats daarvan nog even op jacht gegaan naar souvenirs. Ik had al wel wat… maar wil nog steeds betaalbare TFC-shirts voor de kinderen zien te vinden. Helaas, geen succes. Wel een leuke midag bij Brenda thuis gehad!