Sinterklaas was uiteraard een groot feest. Koen gelooft niet helemaal meer, maar Stijn des te meer. Veel zenuwachtige opwinding in huize van Gils, zorgde soms ook wel voor spannende momenten. Hoort er bij zullen we zeggen. Wel een goed voornemen voor 2012: daar beter mee om gaan

Een van Koen’s sinterklaas cadeautjes was een paar loopschoenen. Hij vond toch ook wel dat ie vaak in de 2e helft van zijn voetbalwedstrijden wat moe is, en niet lekker mee komt. Enige manier om daar wat aan te doen is wat extra conditie op te bouwen. Eens in de week lekker mee hardlopen dus. Tot nu toe gaat het goed, maar 1 keer had meneer geen zin. Kan gebeuren!

In december zijn we ook begonnen om Stijn te leren fietsen. Eerst heel moeizaam, maar inmiddels kan hij redelijk de hele straat door komen. Niet dat ie al “los” mag, ik loop er natuurlijk naast, maar hij valt in elk geval niet meer elke 5 meter om. Prima de luxe, daar zit schot in.

Kerst was lekker rustig met het hele gezin thuis! Ik had twee weken vrij genomen en me voorgenomen om ook echt niets te doen. Is redelijk gelukt: een paar kleine klusjes die moesten hebben we toch maar gedaan en voor de rest heb ik me lekker uitgeleefd in de keuken. Vooral veel taarten gebakken! Dat trucje heb ik nu ook wel onder de knie.

Erg leuk om te zien dat de kinderen graag helpen in de keuken. De deal is nu dat Koen in elk geval elke week mag helpen met soep, en dat ze om de beurt mee mogen helpen met het bakken van een taart…

Nog een klein nieuwtje van vandaag: Koen had een kwartetspel gevonden. Het spel bevat 11 kwartetten, en dat is natuurlijk niet voor niets. Toch eens kijken of meneer wat beta in zich heeft. Dat ging ongeveer zo:

Bas:    Koen, waarom zijn het 11 kwartetten, en geen 10 of 12?
Koen:   Nou, geen idee...
Bas:    Denk er eens over na ... hoe gaat het spel?
Koen:   Je moet om de beurt een kaart vragen...
Bas:    Ja ok, maar wanneer heeft er iemand gewonnen?
Koen:   Nou, degene die de meeste kwartetten heeft natuurlijk

< even stil >

Koen:   Uhh...
Bas:    Laten we het eens omdraaien.
        Als je nou 12 kwartetten hebt en je speelt met zijn 2en
Koen:   Ja ... nou ... dan kan je gelijk spelen
Bas:    En als je met zijn 3en speelt?
Koen:   Dan ook
Bas:    En met zijn 4en?
Koen:   Dan ook ...

< even stil >

Koen:   Met 11 kwartetten kan je nog wel 4-4-3 eindigen
        Dan heb je 2 winnaars

Mja, toch wel stoer dat je 8-jarige daar dan uit komt. Daarna werd het nog wel even spannend. Koen zou Koen niet zijn als ie niet nog een slimme vraag had:

Koen:   Dus je moet altijd een oneven aantal hebben voor kwartet

Daar moest ik toch wel even over nadenken. Toch maar even priemgetallen uitleggen dan?

Bas:    Zou kunnen, maar wat denk je van een spel met 9 kwartetten?

< even stil >

Koen:   Tsja, dan kan je nog 3-3-3 spelen
        En dat is dus echt niet leuk
Bas:    Vertel eens, door welke getallen kan je 11 delen?
Koen:   Uh ... alleen door 11?
Bas:    Uhuh. En bijvoorbeeld 15?
Koen:   Door 3 en door 5 ...
Bas:    Precies. Dus oneven alleen is niet genoeg
Koen:   Nee...
Bas:    Je moet een getal hebben dat alleen door zichzelf
        gedeeld kan worden. Dat heet een "priemgetal"
Koen:   Hmmhmmm 
Bas:    Kan je nog een priemgetal noemen?
Koen:   ehh... 7? en 13?

Dat gaat toch wel vlot! Best stoer zo! En voor de finishing touch:

Bas:    Hey Koen, kan een priemgetal soms even zijn?
Koen:   Ehh... 

< even stil >

Koen:    Nou ... ik denk het niet
Bas:     Want?
Koen:    Nou, ik kan altijd ergens door delen
Bas:     Uhuh ... want wat is een kenmerk van even getallen?
Koen:    Uh...
Bas:     Je weet het wel, noem eens alle even getallen die je kent?
Koen:    2, 4, 6, oh!!!
         De even getallen zijn de tafel van twee!
         En alle even getallen kan je dus altijd delen
         En dus kan zo'n getal geen priem zijn

Dat lijkt toch wel erg sterk ook een keurig deductief bewijs. Trotse papa!! Na dit hoogstandje toch maar samen de keuken in, lekker soep maken

Voor het weekeinde is ook een mooi ritme gevonden… for the time being. Zaterdag ochtend voetbal. Da’s duidelijk. Eerst Koen’s team, daarna training van de mini’s. Dikke pret om de kleinsten aan de bal te zien. Daarna is er een semi-vaste trip naar de markt. meestal wil een van de kinderen wel mee. Nog even oefenen met fietsen (Stijn) en een rondje hardlopen (Koen) en dan is het al weer zondag. Ook daar vaak lekker koken, actief met het grut aan de slag en zondag avond bijkomen voor een nieuwe week. Prima!

Dit weekeinde was alles anders. Eva was het hele weekeinde druk, dus hoogste tijd voor de mannen om ook op stap te gaan: zaterdag na de voetbal vlug de trein in naar 013. Tikje lastig met treinwerkzaamheden maar ok: we waren tijdig bij H+L voor de logeerpartij van de mannen. De verhalen op zondag waren veelbelovend: ze hebben genoten. Toen nog even bij oop langs en daarna de lange reis terug. Ze waren knap bekaf, dus het was ook binnen 2 min. stil toen ze in bed lagen

Feestdagen? Het is niet eens november! Nou ja, daar trekken ze zich hier niets van aan. Ik zag al volop kerstspul in de winkels liggen. Tussendoor doen we nog even Halloween en dan is het tijd voor het echte werk. Raar vol, die Romeinen.

Afgelopen week was in alle opzichten bijzonder. Het begon zondag al met flink veel regen. Niet leuk, maar wat doe je er aan. Ik was het binnen zitten meer dan zat dus ik ben toch maar naar het inmiddels vertrouwde park “mono clifs” gereden. De herfstkleuren zijn al aardig zichtbaar

Leuk detail: langs het eerste stuk van de wandeling blijken nogal wat appelbomen te staan. Dat was me de vorige keer niet opgevallen, maar nu lagen alle appels op de grond. Mooi rood en erg zoet Een tweede succesje op zondag was de vondst van het cadeautje voor de kids: TFC shirts!

Sven arriveerde op maandag, met nog 2 project-weken te gaan. Helaas was hij niet lekker, wat betekende dat ik alsnog een groot deel van de week alleen bij de klant was. Met een keelontsteking is het maar het beste om in bed te blijven. Niet leuk, ziek in een hotel, maar het is niet anders. Inmiddels redelijk opgeknapt, dus weer lekker aan de bak.

Vrijdag was een hoogtepunt. Ik kwam er achter dat Gergiev op ging treden in de Roy Thompsson Hall hier in Toronto: met zijn eigen Mariinsky Orchestra en een geheel Russich programma:

• STRAVINSKY: Firebird Suite (1919 version)
• PROKOFIEV: Piano Concerto No. 3 (Alexander Toradze, piano)
• SHOSTAKOVICH: Symphony No. 1

Geweldig optreden, het dak er af. We kregen zelfs een encore maar helaas kon ik die niet thuisbrengen.

Zaterdag was ook weer erg ok. In de ochtend met Sven gebrunched en daarna er alleen op uitgetrokken. Sven had me in het oosten van de stad afgezet (Don Mills Rd) bij het Ontario Science Museum. Ik had gespot dat er een tentoonstelling over DaVinci te zien was. Meer dan de moeite waard, al waren er weinig originele werken te bewonderen. Ze hadden wel heel mooie interactieve reproducties op grote schermen (simpel gezegd: een oversized i-pad met allerlei mooie extras), mooie lezing gericht op kinderen, en secties waar je zelf aan slag kon met bijv. zijn portable bridge. Dikke pret dus, al was de entree wat hoog naar mijn smaak.

Vanuit het museum was het nog even puzzelen hoe terug te komen. Een wandeling naar het noorden bracht me bij de Don Mills Mall voor een kop thee. Een wandeling naar het westen bracht me bij de Edwards Gardens (veel rapportages, prachtig park) en aan het einde van het park kon ik met de bus naar Yonge waar ik op de metro ben gestapt. Appeltje eitje. Ik was ook keurig op tijd om met Sven + vrienden naar “real sports bar” te gaan, volgens het tijdschrift “sportsweek” is dat de beste sportsbar in de wereld. Ongetwijfeld. Prima gegeten en vooral twee spannende wedstrijden gezien. Eerst hockey (leafs tegen de canadians, mooi doelpunt in overtim voor de Leafs!) en daarna de spectaculaire 3e wedstrijd uit de worldseries (16-7 voor de Cardinals)

Maandag weer volle bak vooruit. Nu nog even genieten van de zondag.

Tsja, als je zo’n handgeschreven bericht van Stijn in je mailbox vindt dan begint de dag wel met een dikke vette glimlach!

Nu het weer hier in Canada wat is omgeslagen – de herst maakt duidelijk haar intrede – ligt het niet voor de hand om elk weekeinde te gaan hiken. Vandaag bijvoorbeeld was het weer echt te slecht. Mogelijk dat ik het morgen aan druf om de weergoden te trotseren… Gelukkig opent dat ook weer deuren voor ander interessant entertainment.

Het plan voor vandaag was om Jovan – een vriend die ik heb leren kennen bij Rogers –  in Kitchener/Waterloo te bezoeken, en samen naar het musem aldaar te gaan. De tentoonstelling die we wilden zien heet Rethinking Art and Machine. Inspirerende titel, en geweldige tentoonstelling. Hoogtepunt voor mij was een werk van Jim Campbell.

LED Explosion - Jim Campbell

In feite zie je een grid met kabeltjes die uit het plafond naar beneden komen, met aan het uiteinde steeds een LED-lampje. De lampjes hangen op verschillende hoogtes. Het kan er gewoon omheen lopen, en als je er echt bij staat dan valt op dat lampjes soms aan en uit gaan. Big deal. Wel een uitnodiging om van wat verder af te gaan kijken…. En wat je dan ziet is toch wel bijzonder:

Als je goed kijkt dan zie je dat hij een film van vogels heeft genomen en die op de 3d-LED-installatie heeft geprojecteerd. Je ziet dus letterlijk vogels vliegen (nou ja, dat is het idee.. het filmpje is niet van geweldige kwaliteit). Erg inspirerend.

Na het museum hebben we vooral naar muziek geluisterd bij hem thuis. Jovan produceert nogal wat in een voor mij tot nu toe onbekend genre: minimal-techno. Niet iets wat ik thuis zou draaien, maar ik zie zeker de aantrekkingskracht in clubs en andere dansgelegenheden. Op een wat hoger tempo zou het ook prima muziek zijn om op hard te lopen (~ 160 bpm). Om de dag af te sluiten: prima Servische maaltijd, in de auto terug, en mooi op tijd het bed in.

Ciao!

Ongelooflijk maar waar: twee weken Canada zitten er al weer bijna op. Nog een paar daagjes en dan vlieg ik al weer naar huis. Time flies when you are having fun. Nou ja, niet alleen fun. Het is soms stevig aanpoten!

Het werk vordert gestaag. We (BiZZ-team) liggen mooi op koers. Het team van de klant heeft duidelijk meer moeite met het halen van deadlines. Ondanks druk, en veelvuldige communicatie met opdrachtgever is daar maar lastig beweging in te krijgen. Blijkbaar liggen de prioriteiten anders! Het is voor ons dan ook zaak om binnen de renzen van die mogelijkheden zo goed mogelijk ons werk te doen. Gelukkig is er veel belangstelling voor wat we doen in diverse afdelingen om ons heen. Dat zou kunnen betekenen dat we nog eens terug kunnen/ mogen komen. We’ll see!

Om het werk heen hebben we in elk geval veel plezier. De vaste lezer van mijn twitter heeft vast al gezien dat we graag bij Canneli’s gaan eten. Niet heel goedkoop, maar 1 x per week moet dat maar kunnen. Daarnaast heb ik hier ook voor het eerst gekookt! Vorig weekeinde hebben we uitgebreid boodschappen gedaan en heb ik verse soep + roast + rode kool + geroosterde squash gemaakt voor Sven, Brenda, en Minaz. Het was een succes Volgende trip mag ik nog eens.

Daarnaast naturlijk ook weer veel gehiked, vooral langs de Bruce Trail. Hieronder wat foto’s van de hike van vandaag bij Hockley Valley (ongeveer 20km gelopen)

Het project verloopt prima; leuke uitdagingen op sociaal en technisch vlak. We liggen keurig op schema en er zitten nog een paar leuke puzzels aan te komen. Daar kan ik de komende weken mijn tanden mooi op stuk bijten.

De werkweek verloopt steeds langs vaste lijnen: vroeg op, broodjes smeren, naar kantoor, rond 1730/1800 naar buiten rollen en dan naar het restaurant om wat te eten. Om de dag ‘s avonds nog even hardlopen en dan heb je’t wel gehad. Veel tijd om ‘s avonds te lezen. Ben inmiddels een heel eindje in “Anna Karenina” van Tolstoy. Ook veel tijd om muziek te luisteren. CD’s blijken behoorlijk goedkoop. Ik heb o.a. Glenn Gould (goldberg variations uit ’55 en ’81), Casals (Bach) en Britten (War Requiem) gescoord. Met name Casals maakt indruk.

De laatste dag ben ‘k nog gaan hiken met collega Sven. Wederom naar “mono cliffs provincial park” gegaan. Voel me daar inmiddels knap thuis en heb eigenlijk zelfs het kaartje niet meer nodig. Daarna door naar down town Toronto (factoid – ik las in het boekje dat Glen Gould daar gewoond heeft, wist ik nog niet!) voor de avondmaaltijd aan het water. Prachtig weer, dus veel bootjes op Lake Ontario.

Uiteindelijk door naar YPP – Pearsson International Airport voor de vlucht naar Amsterdam. Ik had de vlucht die om 2300 vertrok. Blijkt een goede keuze te zijn geweest. Meteen na vertrek de ogen dicht gedaan en gaan pitten. Al met al nog een uurtje of 4 a 5 slaap gehad. Bij aankomst op AMS – Schiphol was het 1200 dus hoef ik ook niet de hele dag tegen jetlag te vechten. Bijkomstig mazzeltje: de “economy comfort” zone bleek op deze vlucht een business class stoel te zijn (met economy service). Van die service heb ik niets gemerkt want ik sliep toch ! Heerlijk zo’n stoel die helemaal achterover kan.

Enkele fotos van de laatste trip zijn op picasa te vinden

Gelukkig waren er ook een hoop leuke dingen. Ik ben o.a. bij mijn favoriete Italiaan gweest (Canelli’s , Queen Street in Brampton). Fantastische tent met goed voedsel en leuke bedieding. Running joke met de eigenaar is dat we niet snappen waarom de Canadezen altijd maar klagen over de korte zomer, en vervolgens binnen gaan zitten als het zomer is! Duh! Bijkomend voordeel was wel dat ik mijn biertje rustig op de patio kon drinken en rustig een boek kon lezen terwijl ik at.

Zaterdag heb ik weer een stuk gelopen van de Bruce Trail, dit keer bij “Mount nemo” (foto’s op picasa!). Mooie omgeving, helaas met klimwerk dan ik had gehoopt. Ik zat op een bepaald punt wel zo hoog dat ik de vallei kon overzien, en mooi kon zien hoe de grote gieren rondvliegen op zoek naar wat eetbaars. Prachtig gezicht. Wel voorzichtig aan, want er staan geen hekjes bij de rand van de klif!

Voor de avond had ik een uitnodiging voor “rib ‘n blues fest”. Dat was ergens achteraf in een boeren schuur. Erg grappig, met geweldig voedsel. Ben er niet erg lang gebleven want ik was toch wel moe van de lange week en het was nog een eindje terug rijden.

Het plan was om op zondag nog een stuk te gaan hardlopen. Toen ik opstond voelde dat niet als het meest briljante plan. In plaats daarvan nog even op jacht gegaan naar souvenirs. Ik had al wel wat… maar wil nog steeds betaalbare TFC-shirts voor de kinderen zien te vinden. Helaas, geen succes. Wel een leuke midag bij Brenda thuis gehad!

We hebben een paar leuke dingen gedaan tot nu toe met het gezin (fotos komen, zoals altijd, op picasa). Het eerste uitstapje was naar NEMO in Amsterdam. Nou ben ik niet zo’n fan van 020, maar NEMO hebben ze goed voor elkaar. Erg leuk, m.n. voor Koen. Stijn was er met een half uurtje wel klaar mee … dus Eva heeft helaas een deel van de tijd met hem op het dak gezeten (letterlijk). De rondvaart daarna was in elk geval voor iedereen leuk.

De week erna zijn we naar de Beeksebergen geweest met “oma Toos”. Het leek er op dat het feest in het water zou vallen, maar op een kelin beetje miezer na hebben we het de hele dag droog gehouden. Beetje bewolking zorgde er voor dat het eigenlijk perfect weer was voor de dierentuin. Prachtig park, overigens, en de roofvogelshow is erg spectaculair. Naderhand nog lekker gegeten in Postel om het feest compleet te maken.

Voor morgen staat een uitstapje naar Julianatoren in Apeldoorn op het programma. De weersverwachtingen zijn redelijk Gezellig nog even weg met z’n allen voor ik weer naar Canada ga!

Deze week realiseerde ik me dat Canada tientallen keren de omvang van Nederland is, met maar ongevere 2 a 3 keer dezelfde populatie. Zo’n 90% van de be volking leeft in een straal van 150km van de grens met de VS. Waanzinnig, maar je merkt het goed als je een stukje gaat rijden. Dat hebben we dan ook gedaan na een weekje hard werken (daarover volgende week meer)

Het plan was simpel: zaterdag gaan we (collega Sven, ikzelf, en een dame die we vorig jaar bij Rogers hebben ontmoet) hiken op de Bruce trail. Vorige week had ik al een stukje Bruce trail gezien toen ik bij Mono ging wandelen. Er zit trouwens een mooie vereniging achter die trail die meer pecunia verdienen dan ze nu krijgen, maar dat is een ander verhaal.

Helaas bleek op vrijdag dat de dame door ziekte niet mee zou kunnen. Dat weerhoudt ons er natuurlijk niet van om toch met zijn tweetjes de 120km naar het noorden af te leggen en te gaan wandelen.

Side note: de weg naar het noorden was simpel: in Brampton rijd je naar Airport road die naar het noorden gaat. Die volg je vervolgens gewoon 120km. Bizar! Ze hebben heir trouwens ook de langste weg ter wereld; yonge street is bijna 2000km lang!

Ons navigatiesysteem kon ons redelijk eenvoudig naar pretty river valley park brengen. Onderweg nog even een bagel gegeten en lekker doorgereden. In plaats van de verwachte parkeerplaats vonden we echter…. niets. In tegenstelling tot Mono Cliffs moest je hier zelf de entree naar de trail vinden en dan maar ergens parkeren. Dat was nog wel te doen nadat we wat rond hadden gevraagd bij wat wandelaars en fietsers.

De toch zelf was meer dan mooi. Een van de foto’s online geeft een aardige indruk van het vlakke gedeelte. Er waren ook veel bosen met ceder, rivertjes waar we over moesten, heuvels die beklommen moesten worden, maar ook een stevige “cave” waar we doorheen konden klauteren. Ik kon online geen mooie foto’s vinden maar met de telefoon-foto’s staan onder aan de posting.

Al met al was het een zware hike van zo’n 20km. Inspannend als het 30C is! Gelukkig had ‘k genoeg water bij me.

Zondag ochtend was er mail van de dame die de toch gemist had. Omdat ‘k nou toch aan het lopen was zijn we nog even naar Mono gereden om daar de paden af te wandelen die ik nog niet gehad had. Naderhand nog even lekker gegeten in down town Toronto, en nu voorbereiden voor nog een weekje workshops.

Volgende week zondag weer naar huis, zal lekker zijn om in mijn eigen bedje te liggen