Helaas, op zaterdag 23 februari heeft de dierenarts Saartje in moeten laten slapen. Ze werd de laatste tijd wel wat mager, maar ze was nog heel vrolijk en aanhankelijk. De afgelopen dagen viel op dat ze bijna niet meer at, en op vrijdagavond kon ze moeilijk de trap aflopen. Op zaterdagochtend kon ze haar koppie niet meer overeind houden en liep ze zo moeilijk, dat ik toch maar de weekenddienst van de dierenartsenpraktijk belde. Ze zeiden dat het wel nodig was om die dag nog langs te komen. Ik was nogal in paniek, omdat Bas in Tilburg was en ik dus geen direct vervoer had. Na wat stress en wat rustgevende woorden van mijn moeder besloten we om te wachten tot Bas terug zou zijn, hij zou dan met Saartje naar de dierenarts gaan.
Om half 2 ging hij met Saar op pad, maar kwam met een lege reismand terug. Saartje was te ziek en de dierenarts moest haar laten inslapen… Het bleek dat ze, waarschijnlijk al jaren, een tumor op haar nier had die nu zo groot geworden was dat ze niet meer kon eten en drinken. Ze was volledig uitgedroogd en had pijn, en zelfs met infuus en medicatie zou ze het niet meer dan 2 dagen gered hebben. Dat was voor haar, en voor ons, echt niet meer de moeite waard, zeker niet omdat ze pijn had.
Onze Saar is dus niet meer. Wel heel vreemd, we lopen in huis rond en denken haar steeds nog te zien vanuit onze ooghoeken. Het zal nog wel even wennen zijn. Koen lijkt er nog niet heel erg veel van mee te krijgen, hij wil gelijk een nieuwe poes uit gaan zoeken. Maar daar wachten we nog mee, Saar zal moeilijk te vervangen zijn, onze lieve, aanhankelijke knuffel!
